De Liberalen
Bedankt voor de uitnodiging. Het is mij een eer en genoegen hier te zijn. Mijn eigen JOVD jaren waren 1988 - 1991, daarna ben ik overgestapt naar IFLRY en vervolgens naar de Liberale Internationale. Ik heb zelf van mijn jaren in de JOVD enorm veel geleerd, en veel van wat ik geleerd heb pas ik nog dagelijks toe in mijn werk als secretaris generaal van de LI.
U zult merken, dames en heren, dat ik graag praat vanuit een internationaal perspectief. Deels is dat omdat ik uit Nederland kom, een klein land in het midden van Europa, dat zeer openstaat voor invloeden vanuit de buurlanden en verder weg. Deels is dat ook omdat in het global village van vandaag bijna elk onderwerp een internationale dimensie heeft: economie, defensie, milieu, misdaadbestrijding, informatie- en communicatietechnologie, de lijst is bijna eindeloos. En natuurlijk omdat internationalisme Liberalen eigen is, dat blijkt ook al weer uit de onderwerpen die U tijdens dit congres bespreekt.
Liberalisme is een succes story. In Nederland waar we binnenkort een overschot op de begroting hebben als we onze coalitiepartners ervan kunnen weerhouden sinterklaas te gaan spelen. Nederland waar de groei van de werkgelegenheid één van de hoogste ter wereld is. Bovendien, dat succes van het Liberalisme in Nederland is niet alleen economisch. Het ligt ook daarin dat we een aantal moeilijke discussies aandurven die in andere landen ontweken worden zoals euthanasie, homohuwelijk en drugsbeleid.
Ook buiten Nederland is er veel goed nieuws. In Hongarije vormt Fidesz een zeer succesvolle regering, op liberale leest geschoeid.
In België hebben de liberalen recentelijk op alle niveaus een klinkende verkiezingsoverwinning geboekt en voor het eerst sinds lange tijd heeft dat land weer een liberale premier: Guy Verhofstadt.
Ook in Canada regeren de liberal onder leiding van Jean Chrétien sinds 1993 en dat zonder coalitiepartners nodig te hebben.
Ik noem nog Nicaragua en Honduras. De lijst van landen waar de liberalen met succes aan de regering deelnemen is lang.
Ondanks die successen blijven er nog genoeg uitdagingen over voor de liberalen. Ik heb recentelijk in de Driemaster geschreven over de Balkan. Er zijn daar nog steeds regimes die mensenrechten met de voeten treden. Andere regimes bouwen een uiterst protectionistisch, gesloten economisch systeem op, vooral ook omdat ze daar zelf financieel belang bij hebben. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Albanië en Bosnië. Onze liberale vrienden daar kunnen alle hulp gebruiken die wij ze kunnen bieden om zowel op economisch als politiek gebied het nodige te veranderen.
Op het gebied van ontwikkelingshulp is er nog veel te doen. Het is dan ook tijd om eens te kijken naar hoe en waar er aan ontwikkelingshulp gedaan wordt. Het is tijd dat we, naast het geven van hulp, meer aandacht besteden aan het openen van onze markten voor producten uit Afrika, Latijns Amerika en Oost Europa. Het is hoog tijd om meer aandacht te besteden aan kennisoverdracht en onderwijs. Het huidige beleid van de Nederlandse regering om ontwikkelingshulp aan corrupte, ondemocratische en incompetente regimes te verminderen of zelfs te beëindigen onderschrijf ik dan ook van harte. Een goed bestuur, democratie, respect voor de mensenrechten en markteconomie zijn niet alleen onlosmakelijk met elkaar verbonden maar ook essentiële voorwaarden voor politieke en economische ontwikkeling van een land.
En ook in de context van Afrika kom ik maar weer eens terug op protectionisme. Inderdaad is het zo dat protectionisme van de Europese Unie, met name op het gebied van landbouwproducten, een flink aantal Afrikaanse landen schaadt. Echter, protectionisme door de Afrikaanse landen zelf schaadt hun eigen economieën in een niet te onderschatten mate. Zowel zeer hoge tarieven als andere barrières zetten een rem op economische ontwikkeling van alle Afrikaanse landen.
In de internationale instellingen is ook heel wat werk te doen. Binnen de Europese Unie zijn er neigingen naar protectionisme en centralisme die de Europese burger geen goed zullen doen en waar we ons met hand en tand tegen moeten verzetten. De Verenigde Naties met haar tijdens de koude oorlog ontworpen structuren is niet opgewassen tegen de problemen en crisissen van vandaag en moet dringend hervormd worden.
Op deze problemen, beste vrienden, en dit was een zeer onvolledige opsomming van problemen, heeft het Liberalisme de antwoorden.
En dan bedoel ik echt liberalisme. Niet het slappe aftreksel, de zogenaamde Third Way, wat Tony Blair presenteert in Engeland. Blair die tijdens de selectie procedure voor een kandidaat voor burgemeester voor Londen maar weer eens bewees dat hij op papier democratisch is maar in de praktijk centralistisch en autocratisch.
En ik bedoel ook niet het liberalisme van president Jeltsin. Ik hoor U gniffelen maar heel wat kranten en tijdschriften duiden zulke lieden zonder blikken of blozen aan als liberaal omdat ze hier en daar een staatsbedrijfje "privatiseren". En met "privatiseren" bedoel ik dan natuurlijk het verkopen van een staatsbedrijf voor te weinig geld aan een vriendje, die het vervolgens uitmelkt, daar schatrijk van wordt en al dat geld op een Zwitserse bankrekening stalt.
Beste vrienden, het Liberalisme heeft antwoorden.
Ik bedoel het Liberalisme waar Uw en mijn organisatie voor staan. Het Liberalisme dat onvermoeibaar werkt voor democratie en mensenrechten. Het liberalisme dat gelooft in het individu. Het liberalisme dat gelooft dat het individu niet alleen in staat is maar het recht heeft te beslissen over eigen opleiding, carrière, vrije tijd en, ja zelfs over eigen leven en dood.
Ik bedoel dat Liberalisme dat gelooft in de markt als het beste mechanisme voor ordening van het economisch verkeer. Niets regulering, niets overheidsbemoeienis en weg met het protectionisme. De welvaartsstaat en onze andere verworvenheden moeten verdiend worden, en dat kan alleen de markt.
En ik zeg tegen iedereen, als U ook gelooft in de markt en in het individu, kies dan nooit voor een of ander slap aftreksel maar kies voor het origineel: De Liberalen.
Ik dank U voor Uw aandacht.
Dit is de tekst van een toespraak ter gelegenheid van de opening van het JOVD congres op 20 november 1999 te Akersloot.
